Zanotował serię 18 meczów z rzędu bez porażki (w trzech spotkaniach uzyskał no-decision), a od 23 lipca 1972 do 13 sierpnia 1972 rozegrał sześć pełnych meczów, zaliczając cztery shutouty i oddając jednego runa. W latach 1974–1979 trzykrotnie uczestniczył w All-Star Game i po raz drugi w karierze otrzymał Cy Young Award.
W 1980 zanotował dwa zwycięstwa w World Series, w tym decydującym o tytule meczu numer 6, a Phillies zdobyli pierwszy w historii klubu tytuł mistrzowski. W latach 1980–1982 trzykrotnie uczestniczył w All-Star Game, dwukrotnie otrzymał Cy Young Award i raz Złotą Rękawicę. 7 czerwca 1983 w meczu z St. Louis Cardinals zaliczając 3526. strikeout, został samodzielnym liderem w klasyfikacji wszech czasów, wyprzedzając Nolana Ryana, który 7 kwietnia 1983 jako pierwszy pobił rekord należący do Waltera Johnsona z 1927 roku.
Późniejszy okres W lipcu 1986 jako wolny agent podpisał kontrakt z San Francisco Giants. 6 września 1986 w meczu przeciwko Cincinnati Reds zaliczył 4000. strikeout w karierze. W Giants rozegrał sześć spotkań, po czym ogłosił zakończenie kariery, jednak 12 sierpnia 1986 podpisał kontrakt z Chicago White Sox, w którym występował do końca sezonu.