Udzielał się społecznie, od 1909 r. przez dwie kadencje był członkiem rady miejskiej Wilna. W 1911 r. przystąpił do sekcji lekarskiej Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie i Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego. Równocześnie należał do komitetu nadzorczego Towarzystwa Kredytowego miasta Wilna.
W 1914 r. powołany do armii rosyjskiej, służył jako starszy ordynator szpitala polowego w różnych jednostkach. W połowie 1918 r. wrócił do Wilna i wznowił działalność swojej pracowni. 5 stycznia 1919 r. został aresztowany przez wkraczających do miasta sowietów pod zarzutem organizowania samoobrony miasta, ale został zwolniony dzięki interwencji przyjaciół. W 1920 r. prowadził początkowo pracownię bakteriologiczną w szpitalu zakaźnym na Zwierzyńcu., ale w lipcu wyjechał do Warszawy i wstąpił do Wojska Polskiego (w stopniu majora), gdzie otrzymał przydział do pracowni bakteriologicznej szpitala w Modlinie. W 1921 r. został przeniesiony do na analogiczne stanowisko w strukturach szpitala wojskowego w Wilnie.