przysłużył się dziennikarstwu, przeforsował zniesienie stempla dziennikarskiego uwalniając prasę od opodatkowania. Do kwietnia 1910 pozostawał szefem prezydialnym Ministerstwa Skarbu. Wówczas na własną prośbę odszedł ze służby. Następnie wstąpił do stowarzyszeń: zarządu Towarzystwa Kolei Orientalnych, Towarzystwa Przemysłu Handlowego i Drutowego, Towarzystwa Kopalń Żelaza i Fabryk Stali w Freistadt, Towarzystwa Przemysłu Lasowego „Urania” w Budapeszcie. Zmarł 24 lutego 1913 w Wiedniu w wieku 60 lat.
Odznaczenia i wyróżnienia Kawaler Orderu Leopolda – Austro-Węgry Order Korony Żelaznej II klasy – Austro-Węgry (1901) Wielka Wstęga Orderu Franciszka Józefa – Austro-Węgry (1910) Wielka Wstęga Orderu Daniły I – Czarnogóra Order Królewski Korony III klasy – Prusy Order Świętego Michała III klasy – Bawaria Order Korony Rumunii Godność tajnego radcy (1907) Honorowe obywatelstwo Rohatyna (1909) Tytuł członka honorowego Towarzystwa Dziennikarzy Polskich
Przypisy
Bibliografia
Józef Buszko: Kniaziołucki Seweryn (1853–1913). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XIII. Wrocław – Warszawa – Kraków, 1967–1968, s.