148-149., a używanej między innymi przez wspomnianego Johna Lydgate’a.
But what thing may suffice unto the greedy man? The more he hath in hold, the more he doth desire; Happy and twice happy is he, that wisely can Content himself with that, which reason doth require, And moyleth for no more then for his needefull hire; But greediness of mind doth seldom keep the syse, To whom enough and more doth never well sufficeZmodernizowany pod względem ortografii tekst według wydania Mirror for Magistrates. In five parts. Volume II. Edioted by Joseph Haslewood, London 1815, s. 16..
Treść Utwór składa się z exemplów, czyli biografii sławnych osób, przedstawionych ludziom jako wzór pozytywny lub negatywny. Tytuł sugeruje, że poszczególne żywoty mają być edukacyjnymi obrazami dla rządzących państwem, podobnie zresztą jak kroniki dramatyczne, znane z twórczości Christophera Marlowe'a (Edward II) i Williama Szekspira (Henryk V, Ryszard III). W tamtych czasach jakakolwiek bezpośrednia krytyka władcy była uznawana za obrazę majestatu i kończyła się w lochu albo na szafociePorównaj: Przemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, o.c., tamże.. Tylko duchownym i błaznom wolno było napominać monarchę, a i to w ograniczonym zakresie.