W rok później poniósł jednak znaczącą klęskę pod Surą i został odwołany do Konstantynopola.
Zawarty w tym samym roku ośmioletni pokój pozwolił Justynianowi podjąć walki z Wandalami w Afryce i Ostrogotami w Italii. Przedtem jeszcze Belizariusz krwawo stłumił groźne powstanie wzniecone przez stronnictwa cyrkowe pod hasłem níka (Zwyciężaj). Księga pierwsza kończy się informacją o nominowaniu Belizariusza na głównego wodza w wojnie z Wandalami.
Księga druga przedstawia nową wojnę z Persami wszczętą w 540 roku przez Chosroesa, zaniepokojonego sukcesami bizantyńskimi na zachodzie. Prokopiusz opisuje cztery wyprawy perskie na ziemie Cesarstwa, najazd Hunów, zdobycie przez Chosroesa Antiochii, jego układy z królem Ostrogotów Witigisem, straszliwą dżumę w latach 541/542, wreszcie zmianę sytuacji na korzyść Bizancjum po objęciu dowództwa przez Belizariusza, który powrócił z Italii, i kolejny pokój zawarty przez Justyniana z Chosroesem po nieudanym oblężeniu Edessy i klęsce Persów.