Wyrazem zewnętrznym nabożeństwa miała być Odznaka (Tarcza), czyli kwadratowy kawałeczek białego, wełnianego sukna, na którym znajduje się przyszyte lub wyhaftowane w kolorze czerwonym Serce Jezusowe, okolone cierniem z płomieniami i krzyżem u góry, tak właśnie, jak do dziś się Je przedstawia. Naokoło Serca znajdować się miał napis: “Stój, Serce Jezusa ze mną!” (lub “z nami!”).
Zakonnica ta, z pomocą sióstr z klasztoru w Marsylii, wykonała tysiące takich, tzw. też wówczas Szkaplerzy Serca Jezusowego (nie jest to jednak właściwy szkaplerz) i rozdawała je w mieście i w okolicy. Liczni ludzie opowiadali, że często „to zwycięskie godło jakby cudem wstrzymało zarazę”. Odtąd Tarcza Serca Jezusowego rozszerzyła się w innych miastach i krajach.
W roku 1748 papież Benedykt XIV przesłał wielką ilość takich odznak, wykonanych z czerwonej tafty i haftowanych złotem, pobożnej królowej francuskiej Marii Leszczyńskiej, wśród prezentów z okazji ślubu z królem Ludwikiem XV.