Skarga do sakiewki własnej () – wiersz Geoffreya Chaucera w formie ballady francuskiej, najbardziej znany krótki utwór poety.
Forma Wiersz został napisany w języku średnioangielskim. Utwór składa się z czterech strof, przy czym ostatnia to przesłanie (envoi). Trzy pierwsze zwrotki są siedmiowersowe i rymują się ababbcc (rhyme royal). Te same rymy powtarzają się w nich wszystkich. Natomiast przesłanie zawiera dwa inne współbrzmienia ccddcValerie Allen, Chaucer and the poetic of Gold, [w:] Medieval English literature. Edited by Beatrice Fannon, New York, 2016, s. 154..
Treść Wiersz jest żartobliwą prośbą do pustej sakiewki, żeby zechciała być trochę cięższa, bo inaczej poeta marnie zginie. Przesłanie natomiast jest bezpośrednim zwrotem do króla, władcy Anglii z urodzenia i woli poddanych, by miał na uwadze finansowe potrzeby poety. Zwrot ten był jak najbardziej uzasadniony, bo Chaucer był królewskim urzędnikiem opłacanym z budżetu państwa. Zasiadał w Parlamencie, piastował stanowiska inspektora ceł i sekretarza robót publicznychPrzemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej. Zarys, Wrocław 1981, s. 74.. Jak podaje Przemysław Mroczkowski, z ówczesnych, zachowanych do dzisiaj dokumentów wynika, że istotnie autor Opowieści kanterberyjskich miewał problemy finansowePrzemysław Mroczkowski, Historia literatury angielskiej.