zimą i jesienią schodzą do 2400 m n.p.m. W Kuejczou były notowane na wysokości 2200–2750 m n.p.m., w Junnanie 2135–4400 m n.p.m., w Syczuanie od 700 do 4275 m n.p.m. (prawdopodobnie gniazdują od 2600 m n.p.m. do 4000 m n.p.m.), natomiast między 2130 a 2650 m n.p.m. ptaki te były stwierdzane w południowo-wschodnim Tybecie.
Raniuszki szarolice (A. i. fuliginosus) zamieszkują lasy mieszane z udziałem świerków oraz zakrzewienia złożone z krzewów zrzucających liście. Preferują najniższe pod względem wysokości n.p.m. obszary. W północno-zachodnim Syczuanie stwierdzane od 1000 do 2600 m n.p.m., w centralno-południowej części prowincji na 2150 m n.p.m. (w czerwcu), na 2440 m n.p.m. w południowym Gansu (we wrześniu).
Pod względem zachowania raniuszki rdzawe przypominają raniuszki zwyczajne (A. caudatus). Są to bardzo żywe, nieustające w swych ruchach i często ufne ptaki. Poza sezonem lęgowym tworzą stada liczące do 40 osobników. Niekiedy dołączają do stad wielogatunkowych. Od maja do lipca ze stad wyodrębnione są pary. Zaraz po tym, jak młode nabędą zdolności do lotu, raniuszki rdzawe ponownie łączą się w stada. Żerują zarówno w koronach drzew, jak i w krzewach. Zjadają bezkręgowce i materię roślinną.