klasztor franciszkanów, który w latach reformacji przeszedł w ręce protestantów. W okresie kontrreformacji w XVII w. kościół wraz z klasztorem przejęli jezuici. Po nich osiedli w nim minoryci, a w końcu norbertanie (premonstratensi). Nawa kościoła została przebudowana w 1671 r. w stylu barokowym, jednak zachowała się większość detali gotyckiej kamieniarki. Jednolite, barokowe wyposażenie, w tym ołtarze i ambona, utrzymane w czarno-złotych barwach, powstało w latach 1694-1697 w pracowni stolarza i snycerza szwedzkiego pochodzenia, Olafa Engelholma.
Godny uwagi jest główny ołtarz z gotycką rzeźbą Madonny z XV w. i z barokowymi figurami węgierskich królów i jezuickich świętych. W zakrystii zachowało się malowidło przedstawiające Ukrzyżowanie, a nad portalem do zakrystii – Zaśnięcie i Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Najstarsze w kościele malowidła na północnej ścianie nawy, pochodzące z połowy XIV w., przedstawiają realistycznie skutki chrześcijańskiego miłosierdzia.
Bibliografia Chalupecký Ivan, Rusnák Ernest: Levoča. Stručný turistický sprievodca. Východoslovenské vydavateľstvo, Košice 1983, s. 27;
kościół minorytów w Lewoczy, Stary Kategoria:Kościoły w diecezji spiskiej Kategoria:Zabytkowe kościoły na Słowacji