Na porażonych częściach pędu sosny powstają niewielkie nabrzmienia, w których znajdują się dwa rodzaje owocników: pyknidia i ecja, a w nich powstają dwa rodzaje zarodników pykniospory i ecjospory. Ecjospory przenoszone przez wiatr mogą zainfekować porzeczkę. Na liściach porzeczki powstają dwa nowe rodzaje zarodników: urediniospory i teliospory.
Sosny mogą być zaatakowane wyłącznie przez bazydiospory powstające na liściach porzeczek, natomiast porzeczki mogą być infekowane zarówno przez ecjospory powstające na pędach sosny, jak i urediniospory powstające na porzeczkach i dokonujące infekcji wtórnej. W ciągu roku może powstać kilka pokoleń urediniospor rozprzestrzeniających chorobę wśród porzeczek. Mogą one zimować na opadłych liściach lub w glebie i w następnym roku już od wiosny zarażać porzeczkę. Wytwarzane na porzeczkach teliospory pełnią natomiast inną rolę: po krótkim okresie spoczynku kiełkują wytwarzając podstawki, na których od końca lata do jesieni powstają bazydiospory mogące zarażać sosny.
Na urediniach i grzybni Cronartium ribicola rozwija się nadpasożyt Ramularia uredinisWiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer.