Następstwa Jeszcze 8 grudnia 1948 roku przeprowadzono wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego. Zakończyły się one zdecydowanym zwycięstwem stronników Otilio Ulate Blanco, którzy zdobyli 33 mandaty, przy 4 mandatach zdobytych przez popleczników Ferrara i 8 przez zwolenników innych partii. Obradujące w takim składzie Zgromadzenie odrzuciło projekt konstytucji przygotowany przez Figueresa Ferrera, aczkolwiek wiele z jego propozycji znalazło się w ostatecznym kształcie dokumentu. Ten uchwalony został w sierpniu 1949 roku.

Reformy przeprowadzane przez Juntę kontynuowały socjalny kierunek rządów Calderóna Guardii i Picado Michalskiego, opierać się miały na demokratycznych założeniach. Upaństwowiono banki i przedsiębiorstwa energetyczne, podatek od dochodów ustalono na 10 procent, zaś w cenie dóbr luksusowych podatki stanowiły połowę. Ważnym postulatem „Pepe” Figueresa uwzględnionym w konstytucji była likwidacja armii. Zaniepokojeni tą perspektywą oficerowie zbuntowali się jeszcze 2 kwietnia 1949 roku, jednak ich zbrojny protest nie spotkał się z poparciem społeczeństwa i musieli oni ustąpić.