Figueres przyłapany próbie zakupu broni w Meksyku stracił w lutym 1947 roku poparcie większości ugrupowań opozycyjnych.
Opozycyjną postawę przyjmowali poza socjaldemokratami również oligarchowie i przedstawiciele klasy średniej, którzy odczuwali koszty rządowych reform. Część z nich skupiła się w Partii Związku Narodowego. Jej liderem był wydawca Diario de Costa Rica, Otilio Ulate Blanco. Został on wspólnym kandydatem opozycji w wyborach 1948 roku.
Strajk generalny i wybory 1948 roku Przełomowym punktem w polityce wewnętrznej Kostaryki były zamieszki w Cartago 20 lipca 1947 roku. Odbywająca się w mieście demonstracja została brutalnie spacyfikowana przez policję – zginęły dwie osoby, a kilkanaście odniosło obrażenia. W kilka dni po tym wydarzeniu został ogłoszony strajk generalny, którego żądania zostały zaakceptowane przez prezydenta. Jedna z obietnic Picado Michalskiego dotyczyła wyborów, które miały odbyć się 8 lutego 1948 roku. O stanowisko ze strony prezydenta ubiegał się ponownie Rafael Calderón Guardia, zaś jego kontrkandydatem był Otillio Ulate Blanco. Już w czasie głosowania pojawiały się informacje o licznych nieprawidłowościach. Podliczenie głosów zajęło komitetowi wyborczemu trzy tygodnie, a gdy podał do wiadomości zwycięstwo opozycjonisty, Kongres, 1 marca, anulował elekcję.