W. Gurian, „Review of Politics” 11 (1949), nr 1, s. 105–106.. Książka wydana na Zachodzie stała się argumentem w dyskusji z prosowieckimi intelektualistami w Ameryce, była jednak krytykowana za interpretację źródeł przeprowadzoną w duchu reakcjonizmu oraz tendencyjną, a także dostosowaną do z góry założonej politycznej tezyOskar Halecki, Geneza Czerwonego Caratu, „Teki Historyczne” 2 (1948), nr 3, s. 179–192.. Anglojęzyczny skrót miał też swoje polskie wydanie pod nieco zmienionym tytułem: Od białego do czerwonego caratuSkrótowe wydanie było wielokrotnie przedrukowywane w tzw. „drugim obiegu”: Warszawa: „Maraton” 1986; Warszawa: „Głos” 1986; Warszawa: „Krąg” 1988; Warszawa: „Krąg” 1990; Gdańsk: „Graf” 1990..
Przypisy
Bibliografia Wydania książki Jan Kucharzewski, Od białego caratu do czerwonego, t. 1: Epoka Mikołaja I, Warszawa: Wyd. Kasy Pomocy dla Osób Pracujących na Polu Naukowem im. J. Mianowskiego 1923; t. 2, cz. 1: Geneza maksymalizmu, t. 2 cz. 2: Dwa światy, Warszawa: Instytut Popierania Nauki Kasa im. Mianowskiego 1925; t. 3: Lata przełomu, Romanow, Pugaczew czy Pestel, Warszawa: Wyd. Kasy im. J. Mianowskiego 1928; t. 4: Wyzwalanie ludów, Warszawa: Wyd. Kasy im. J. Mianowskiego Instytutu Popierania Nauki 1931; t. 5: Terroryści, Warszawa: Wyd. Kasy im. J. Mianowskiego Instytutu Popierania Nauki 1931;