Fiodorowcy – ruch religijny, który powstał na początku lat 20. XX wieku, w Guberni Woroneskiej, jedna z „cerkwi podziemia”.

Lata 20. Ruch ten powstał w latach 20. XX wieku na czarnoziemnych obszarach Rosji jako ruch „prawdziwie prawosławnych chrześcijan”. Za założyciela ruchu uważa się niepoczytalnego Fiodora Rybałkina, pochodzącego ze wsi Nowy Liman, w Guberni Woroneskiej. Prasa sowiecka przekonywała, że Fiodor były niezrównoważony (przyczyną obłąkania miał być udział w walkach na froncie w czasie I wojny światowej lub syfilis, którego miał się w tym czasie nabawić). W 1922 roku Fiodor zaczął głosić nadejście Antychrysta, utratę łask przez cerkiew i skore nadejście końca świata. Kazania Rybałkina zyskały ogromną popularność wśród miejscowych chrześcijan w czasie rozpoczynającej się kolektywizacji, antycerkiewnych represji i Odnowicielstwa. W krótkim czasie wokół Rybałkina powstała sekta wiernych wyznawców. Fiodorowcy nosili koszule i wełniane kapoty wyszywane krzyżami, obwiązywali się wiązkami cebuli, symbolizującej gorycz życia na ziemi. W latach 1922–1926 do Fiodora przychodziły rzesze pielgrzymów z Guberni Woroneskiej i znad Donu. Fiodorowcy urządzali dla nich masowe posiłki (związane często z jedzeniem cebuli). Najpierw Fiodorowcy modlili się w cerkwi w Nowym Limanie, potem w specjalnej molennie.