W latach 1973–1976 i 1997–2001 stał na czele Lega Nazionale Professionisti, włoskiej zawodowej ligi piłkarskiej (obejmującej Serie A i Serie B).

Był wiceprezesem Włoskiego Narodowego Komitetu Olimpijskiego (1977), a w latach 1978–1987 zajmował stanowisko prezesa tej organizacji. Od 1980 do 1987 kierował Europejskim Komitetem Olimpijskim. Od 1982 związany z Międzynarodowym Komitetem Olimpijskim. Został również prezesem fundacji Fondation Giulio Onesti.

Pełnił jednocześnie funkcje menedżerskie, m.in. od 1981 do 1987 był wiceprezesem przewoźnika lotniczego Alitalia. Wchodził w skład rad dyrektorów instytucji sektora turystycznego i bankowego. Związany z Włoską Partią Socjalistyczną, z jej rekomendacji od lipca 1987 do lutego 1990 sprawował urząd ministra turystyki. Od grudnia 1989 do kwietnia 1993 zajmował natomiast stanowisko burmistrza Rzymu. Później powrócił do biznesu, m.in. od 1994 kierował koncernem przemysłowym Impregilo. W 2013 ponownie zajął się działalnością polityczną. Z ramienia Ludu Wolności wszedł w skład Senatu XVII kadencji.