Obraz jest wyraźnie podzielony pionowo na dwie połowy: w prawej połowie jest przedstawiona Adela Bloch-Bauer, natomiast lewa połowa jest prawie pusta, pokazująca wnętrze, w którego dolnej trzeciej części rozciąga się rąbek sukni lub płaszcza portretowanej. Gustav Klimt w dużej mierze zrezygnował z iluzji działania przestrzeni, tak, że obraz jako całość wydaje się płaski. Naszkicowana przestrzeń cofa się za ornamentalne złote tło obrazu, na którym w salonie fotel i suknia, zlewając się, zachodzą na siebie.
Wąska figura stoi pozornie prosto, jednak po dokładniejszym przyjrzeniu się widzimy, że siedzi lub pochyla się na miękkim fotelu, zajmując całą pionową przestrzeń obrazu. Głowa znajdująca się w górnej części obrazu wydaje się wręcz odcięta. Ciemne podpięte włosy i nieproporcjonalnie duże czerwone usta podkreślają kontrast z nieproporcjonalnie bladą, biało-niebieskawą skórą na dekolcie obcisłej sukni i rękach. Adela Bloch-Bauer trzyma na piersi luźno przeplecione ręce i patrzy wprost na widza.
Wokół wąskiej sukni rozpościera się szeroki szal lub płaszcz, spływając szeroko i swobodnie z ramion do granic obrazu.