W następnym 1987 roku zasilił skład Tselinnika Toʻrtkoʻl, a w sierpniu przeszedł do Pomiru Duszanbe, ale przez konflikt z trenerem musiał odejść w następnym sezonie do Celinnika Celinograd. W 1989 przeniósł kolejną operację na żyłach (żylaki). Rehabilitował się w rodzimym Krasnojarsku. Potem był na testach w Lokomotiwie Moskwa, ale trener Jurij Siomin nie zaryzykował podpisać piłkarza bez dłuższego przygotowania i polecił go w sierpniu do Daugavy Ryga. Jednak przez problemy z wizą nie został piłkarzem łotewskiego zespołu. Następnie grał w ukraińskim Naftowyku Ochtyrka, uzbeckim Shaxtyorze Angren, gruzińskim Dinamo Suchumi, uzbeckim Navbahorze Namangan, łotewskiej Pardaugavie Ryga, uzbeckim Binokorze Buxoro, białoruskim Wedryczu Rzeczyca i ukraińskim Chimiku Siewierodonieck. W czerwcu 1992 urodził się jemu syn i powrócił do Taszkenta, gdzie został piłkarzem Binokoru Taszkent. Pod koniec sezonu został zaproszony do klubu z Malezji, ale przez klimat nie został tam. W 1994 został zaproszony do Łady Togliatti, ale na przygotowaniach w Taszkencie zerwał więzadła w stawie kolanowym. W 1995 trenował się w litewskim FK Mažeikiai w ramach przygotowań do Pucharu UEFA. W jednym z meczów kontrolnym strzelił dwie bramki Atlantasowi Kłajpeda, ale prezydent klubu wyjechał do Ameryki, a zespół się rozpadł.