Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika jako były oficer c. i k. armii. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924. W 20. pozostawał oficerem 40 pułku piechoty (garnizon Lwów), w 1924 jako oficer nadetatowy tej jednostki pełnił funkcję I oficera sztabu 5 Dywizji Piechoty we Lwowie. W 1928 służył w 70 pułku piechoty. Tam współpracował z Garnizonowym Kołem Towarzystwa Wiedzy Wojskowej, w ramach którego wygłosił odczyt. 23 grudnia 1929 roku został przeniesiony z dowództwa 17 Dywizji Piechoty w Gnieźnie do 82 Syberyjskiego pułku piechoty w Brześciu na stanowisko dowódcy batalionu. 14 grudnia 1931 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 roku i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 23 marca 1932 roku został przeniesiony do 37 pułku piechoty w Kutnie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W 1937 roku został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Rawa Ruska na stanowisko komendanta.