Następnie udał się do Moskwy, gdzie 7 maja 1920 został aresztowany za służbę w armiach ukraińskiej i galicyjskiej, w czerwcu 1920 zwolniony.
Po uwolnieniu wstąpił do Armii Czerwonej, 7 sierpnia 1920 został szefem sztabu 8 Dywizji Piechoty, z którą brał udział w wojnie z Polską – w marszu Armii Czerwonej na Warszawie i późniejszych walkach. Od 17 do 22 października 1920 był tymczasowym dowódcą 4 Armii, od 24 października do 21 grudnia 1920 dowódcą 3 Armii, po rozformowaniu której 28 grudnia 1920 został II zastępcą dowódcy Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego. Po mianowaniu Tuchaczewskiego dowódcą Tambowskiej Grupy Wojsk został szefem sztabu tej grupy wojsk, 1921 dowodził wojskami rejonu witebskiego, następnie objął katedrę taktyki w Wojskowej Akademii Armii Czerwonej, 25 marca 1922 objął dowództwo wojsk rejonu bocharsko-fergańskiego, 17 czerwca 1922 został skierowany na Front Turkiestański, gdzie dowodził walkami z basmaczami. Zachorował na malarię i wrócił do Moskwy, po wyleczeniu od sierpnia 1922 ponownie był wykładowcą taktyki w Wojskowej Akademii Armii Czerwonej, 1923 został szefem Wydziału Historii Wojny Domowej przy Sztabie Armii Czerwonej, 1925-1930 pracował w Wojskowej Akademii im.