W tym samym roku wygłosił przemówienie w Calais, które przez władze było uznane za zbyt rewolucyjne przez co został aresztowany i wydalony z Francji.
Graham wspierał ośmiogodzinny dzień pracy i podjął wiele prób wprowadzenia tematu na drogę legislacyjną. Latem 1892 roku zanotował postępy w swoich staraniach, jednak rząd Konserwatystów i Unionistów pod wodzą Lorda Salisbury nie został przekonany w stopniu umożliwiającym podjęcie debat nad wprowadzeniem poprawek w prawie pracy. W wyborach roku 1892 Graham wystartował z ramienia klubu parlamentarnego Szkockiej Partii Pracy z okręgu Glasgow Camlachie. Został jednak pokonany i na tym zakończył swoją karierę parlamentarzysty. Pozostał jednak aktywnym politykiem pomagając Keirowi Hardie w utworzeniu Niezależnej Partii Pracy, który wszedł z nią do Parlamentu z okręgu West Ham. Graham do końca wierzył w ideę szkockiej samorządności. Odegrał aktywną rolę w utworzeniu Narodowej Partii Szkocji (National Party of Scotland) w 1928 roku i został wybrany pierwszym prezesem Szkockiej Partii Narodowej (Scottish National Party) w 1934 roku. Był wielokrotnie nominowany przez Szkockie Stowarzyszenie Nacjonalistyczne Uniwersytetu Glasgow do funkcji Lorda Rektora Uniwersytetu w Glasgow. Do objęcia tej funkcji w 1928 roku zabrakło mu 66 głosów.