Zainicjował prowadzenie dokumentacji hodowlanej i kontroli użytkowości, stworzył organizację hodowców oraz zorganizował import 2334 sztuk owiec z Siedmiogrodu. Zorganizował Stację Doświadczalną dla Owcy Ciemnej Górskiej w Dydiowej oraz Stację Oceny Skór Owczych w Dublanach, w 1937 został powołany na stanowisko radcy ds. owczarstwa przy Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych, zaangażował się w problematykę obrotu wełną krajową oraz rozwojem hodowli zarodowych. Po wybuchu II wojny światowej początkowo pracował jako referent ds. hodowli owiec w Polskim Towarzystwie Zootechnicznym, a od 1 kwietnia 1941 po jego przekształceniu w Hauptverband Für Tierzucht zrezygnował z tej pracy i został inspektorem hodowli owiec w Lubelskiej Izbie Rolniczej. Działając w ruchu konspiracyjnym równocześnie dokonał sprowadzenia niemieckiego materiału zarodowego oraz zapoznania polskich hodowców z metodami wypracowanymi przez owczarzy z III Rzeszy. Po zakończeniu działań wojennych zajmował się początkowo skupem wełny i surowców włókienniczych, a następnie podjął się prac organizacyjnych przy Centrali Krajowych Surowców Włókienniczych w Łodzi, a następnie stanął na jej czele.