W latach 60. był uznawany za nestora amatorskiego ruchu śpiewaczego na Rzeszowszczyźnie; w 1966 został odznaczony przez Zjednoczenie Polskich Zespołów Śpiewaczych i Instrumentalnych odznaką honorową I stopnia z wieńcem laurowym.
Po zakończeniu II wojny światowej w 1946 zaangażował się w próbę reaktywacji sanockiego gniazda Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Był także kolekcjonerem pamiątek, które przekazał na rzecz Archiwum Wojewódzkiego Domu Kultury w Rzeszowie. Był wielokrotnie odznaczany. Przed 1939 zamieszkiwał przy ulicy Potockiego 21, w PRL przemianowanej na Ludwika Waryńskiego (obecna ul. Podgórze).
Zmarł 25 sierpnia 1973 w Sanoku (dzień później w ogłoszeniach parafialnych Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku został określony jako najstarszy obywatel Sanoka). 27 sierpnia 1973, po nabożeństwie w kościele Franciszkanów w Sanoku, został pochowany w grobowcu rodziny Lipińskich na cmentarzu przy ul. Rymanowskiej w Sanoku.
28 października 1905 poślubił Walentynę Lipińską (1886–1955), wnuczkę Walentego, córkę Aleksandra. Ich dziećmi byli Zygmunt (ur.