Władimir Aleksandrowicz Olderogge (ros. Влади́мир Алекса́ндрович Ольдеро́гге, ur. 5 sierpnia 1874 w Lublinie, zm. 27 maja 1931 w Charkowie) – rosyjski i radziecki dowódca wojskowy, uczestnik wojny domowej w Rosji.
Życiorys Urodził się w luterańskiej rodzinie pochodzenia duńskiego. Od 1 września 1890 służył w rosyjskiej armii, w 1894 skończył szkołę wojskową, a 1901 Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. Był starszym adiutantem sztabu 2 Dywizji Kozackiej, w latach 1904–1905 brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, 1906-1907 służył w twierdzy sewastopolskiej, później w pułku brzeskim, 1908 w twierdzy Sveaborg (obecnie Suomenlinna), a 1908-1912 w rejonie omskim.
Uczestniczył w I wojnie światowej jako dowódca 113 Staroruskiego Pułku Piechoty, na czele którego walczył z Niemcami w Puszczy Augustowskiej, 12 marca 1916 został dowódcą brygady 1 Turkiestańskiej Dywizji Piechoty, a od 7 lipca 1917 do demobilizacji dowodził Turkiestańską Dywizją Piechoty. Wiosną 1918 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, 3 maja 1918 został dowódcą Noworżewskiej Dywizji Piechoty (od 14 czerwca 1918: Pskowskiej Dywizji Piechoty, a 21 stycznia 1919 Litewskiej Dywizji Piechoty) (do 7 marca 1919), w marcu 1919 został skierowany na Front Wschodni wojny domowej w Rosji, od 15 kwietnia 1919 służył przy dowódcy frontu S.