Morfologia Na liściach porażonych roślin tworzy trwałą, białą grzybnię powietrzną, często zajmującą całą powierzchnię liścia. Grzybnia rozwija się tylko na powierzchni skórki liścia, zapuszczając do komórek skórki ssawki. Nie wnikają one jednak głębiej, niż do skórki. W grzybni na powierzchni liścia tworzą się bardzo liczne, wyprostowane, cylindryczne konidiofory o długości 15–30 μm i szerokości 6–9 μm, złożone z komórki podstawowej i 1–3 mniejszych komórek. Na szczycie konidioforów powstają w łańcuszkach bezbarwne, owalne, jednokomórkowe i cienkościenne konidia o wymiarach 20–55 × 13–27 μm. Pomiędzy konidioforami powstają, czasami dość licznie, kuliste klejstotecja o barwie od ciemnobrunatnej do czarnej. Mają średnicę 83–163 μm i posiadają dichotomicznie, wielokrotnie rozgałęzione przyczepki. Przyczepek tych jest 4–28, najczęściej 8–18 i wyrastają głównie w strefie równikowej klejstotecjów. Mają średnicę 8–25 μm, są sztywne, proste, lub zakrzywione, bezbarwne lub lekko wybarwione. Mają długość od 0,5 do dwukrotnej średnicy klejstotecjum, przeważnie 0,75–1,5. Są cienkościenne, gładkie, posiadają 0–2 przegrody. W pobliżu wierzchołka dichotomicznie rozgałęziają się 4–6 (7)-krotnie. Rozgałęzienia występują w regularnych odległościach i blisko siebie, ostatnie ich gałązki są zakrzywione.