Jest to jedyny pozostały rdzenny gatunek papugi na Portoryko, uznawany za krytycznie zagrożony zagrożony od 1994. Niegdyś szeroko rozprzestrzeniony i liczny, począł zmniejszać swą liczebność w XIX i na początku XX wieku wskutek niszczenia jego środowiska; amazonki niebieskoskrzydłe zniknęły z wysp Vieques i Mona, i prawie wyginęły na Portoryko. W 1968 podjęto działania mające uchronić te papugi od wymarcia. W 2012 całkowitą liczebność populacji na wolności oszacowano na 58–80 osobników, a w niewoli było ich około 300.
Taksonomia i ewolucja Po raz pierwszy gatunek opisał holenderski zoolog Pieter Boddaert w 1783. Wzmianka o nim ukazała się w Table des planches enluminéez d’histoire naturelle de M. D’Aubenton, gdzie ptak został wspomniany pod nazwą Psittacus vittatus. Obecnie (2020) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza ptaka w rodzaju Amazona. Holotyp pochodził z Portoryko. Rdzenni mieszkańcy Portoryko, Tainowie, nazywali amazonkę niebieskoskrzydłą iguaca, co jest onomatopeją i nawiązuje do głosu, jaki te papugi wydają z siebie w locie.