Zagadnienie to jest szerzej rozwinięte w bazującej na owym modelu, zaproponowanej w 1957 roku przez Franco Modiglianiego oraz Alberta Ando hipotezie (teorii) cyklu życiahttp://www.euroreg.uw.edu.pl/dane/web_euroreg_seminary_files/347/rutkowska_polski_system_emerytalny_12.05.11.pdf, która jest akceptowana w ekonomii głównego nurtu. Krytyczna wobec tej teorii jest behawioralna hipoteza cyklu życia Hersha Shefrina i Richarda Thalera bazująca na rozbieżności pomiędzy teorią Modiglianiego i Ando a rzeczywistymi obserwacjami.
Teoria Friedmana dowodzi, że konsumpcja jest skorelowana z dochodem permanentnym (przeciętnym dochodem, który jednostka spodziewa się osiągać w trakcie całego życia). Zatem kiedy na dochód oddziałują na przykład krótkotrwałe szoki, konsumpcja jednostek nie powinna się zmienić, ponieważ mogą one użyć swoich oszczędności albo pożyczek w celu dostosowania się do sytuacji. Analogicznie w przypadku trwałej zmiany sytuacji życiowej człowieka, jaką jest osiągnięcie wieku emerytalnego, dostosowanie się następuje w drodze pobierania świadczeń emerytalnych. Friedman zakłada, że jednostki są w stanie finansować swoją konsumpcję z dochodów, które nie zostały jeszcze osiągnięte.