Po powrocie do Poznania w 1945 roku zaczął pracę jako naczelny inżynier Poznańskich Zakładów Przemysłu Tłuszczowego. W latach 1947–1951 był ponadto pracownikiem naukowo-dydaktycznym Uniwersytetu Poznańskiego, a w roku 1964 związał się z Katedrą Chemii Ogólnej Politechniki Poznańskiej, gdzie stał się orędownikiem utworzenia nowego Wydziału Chemii. Został pierwszym dziekanem nowo utworzonego wydziału, swoją funkcję pełnił przez dziewięć lat. W 1976 roku otrzymał tytuł profesora. Przeszedł na emeryturę w roku 1983. Wcześniej kierował m.in. Instytutem Technologii i Inżynierii Chemicznej, a także Zakładem Technologii Lekkiej Syntezy Organicznej.
Był synem Stanisława Broniarza, również żołnierza podziemia niepodległościowego i więźnia obozów koncentracyjnych. Jego córka, Lubomira Broniarz-Press, jest profesorem i kierownikiem jednego z zakładów na założonym przez ojca wydziale.