Przykładowo, jeżeli dostęp musi być wyrównany z dokładnością do 16 bitów, adresy (podane w bajtach) na 0, 2, 4, 6, bajcie etc. będą uznane za „prawidłowo wyrównane” i tym samym – jako dostępne. Z kolei adresy na 1, 3, 5 bajcie etc. zostaną uznane za „niewyrównane” i nie będą one dostępne. Analogicznie, przy „wyrównaniu” 32-bitowym, dostępne będą adresy na bajcie 0, 4, 8, 12, etc., a wszystkie adresy zawarte w bajtach pomiędzy bajtami „dozwolonymi” będą uznane za niewyrównane.
W zależności od architektury, niektóre systemy mogą posiadać inną konfigurację; Przykładowo, dla sprzętu na bazie IBM System/360 (wraz z IBM System z, Fujitsu B8000, RCA Spectra, oraz UNIVAC Serii 90), instrukcje miały ograniczenie 16-bitowe. Oznaczało to, że adresy musiały zaczynać się na bajcie parzystym. Próby odwołania do adresów nieparzystych kończyły się wyjątkiem specyfikacjiz/Architecture Principles of Operation, SA22-7832-04, Page 6-6, Fifth Edition (September, 2005) IBM Corporation, Poukeepsie, NY, Retrievable from http://publibfp.dhe.ibm.com/epubs/pdf/a2278324.pdf (Retrieved December 31, 2015).