Skrytość, jako umykająca pełnia pierwotnej dziejowości, stanowi podłoże, z którego wyrasta fenomen dzięki otwartości człowieka. Patočka modyfikuje ujęcia swoich mistrzów, twierdząc, że za fenomenami nie stoi jedno, spójne bycie, tylko mnogość kulturowo-historycznych światów i ich możliwych syntez. Sama otwartość bazuje na ruchu egzystencji (pojęciu zaczerpniętym z filozofii Heideggera), rozumianym jako „spełniające się bycie”.
Geneza dziejów Ludzkie istnienie dzieli się na dwa jakościowo różne stany: Życie przedhistoryczne – faza, w której człowiek żyje w zgodzie z mitami i przyjętymi sensami gwarantowanymi przez instancje wyższe. Jest to świat pracy, znoju i ochrony prywatnej sfery egzystencji. Życie podporządkowane jest wyłącznie biologicznemu przetrwaniu i jego potrzebom. Początek historii następuje w wyniku wstrząsu codziennego, nawykowego sensu. Wstrząs ten prowadzi do problematyzacji dotychczasowego porządku i narodzin myślenia filozoficznego, które zastępuje mit.