Najbardziej imponujące świątynie w stylu romantyzmu narodowego były wznoszone w Wielkim Księstwie Finlandii. Należały do nich m.in. projekty architekta Larsa Eliela Soncka, np. katedra Archanioła Michała w Turku (1899–1905), katedra w Tampere (1907) i kościół w Kallio (1908–1912). Przykładami skandynawskiego romantyzmu narodowego na terenie dzisiejszej Rosji są luterańskie świątynie autorstwa Josefa Stenbäcka, np. kościół św. Marii Magdaleny w Primorsku (1904), kościół Przemienienia Pańskiego w Zielenogorsku (1907–1908) i kościół w Mielnikowie (1911–1912). Na skutek rewolucji październikowej (1917) i uzyskania przez Finlandię niepodległości w 1918 roku rozwój architektury w Rosji i Finlandii zaczął podążać w odmiennych kierunkach.
Secesja moskiewska
Budownictwo secesyjne w Moskwie pojawiło się w 1898 roku, około dwa lata później niż w Petersburgu. Modernizm moskiewski wyróżniał się na ogół większym przywiązaniem do lekkich form secesyjnych od często surowych i ciężkich form modernizmu północnego. Do głównych architektów należeli: Lew Kekuszew, Fiodor Schechtel, Aleksandr Zelenko, Gieorgij Makajew i Iwan Strukow. Istotną rolę w początkowym okresie secesji moskiewskiej odegrał działający w Moskwie angielski architekt William Walcot.