Choroba Camuratiego-Engelmanna (in. postępująca dysplazja trzonów, postępująca sklerotyzująca dysplazja trzonów kości długich, postępująca dysplazja kości długich; ) – genetycznie uwarunkowany zespół wad wrodzonych dziedziczony autosomalnie dominująco. Charakteryzuje się postępującym przerostem nasad kości długich, bólami kończyn dolnych, chodem kaczkowatym oraz nużliwością (szybkim zmęczeniem i osłabieniem) mięśni szkieletowych, bez objawów niepełnosprawności intelektualnej.
Historia Pierwszy przypadek został opisany w 1920 roku przez angielskiego lekarza Edwarda Cockayne’a. W 1922 włoski lekarz Mario Camurati wysunął podejrzenie, że choroba ma podłoże dziedziczne. W 1929 austriacki ortopeda Guido Engelmann opisał ciężką postać schorzenia. W 1948 zespół pod kierunkiem Edwarda Neuhausera zaproponował termin „postępująca dysplazja trzonów” na określenie choroby Camuratiego-Engelmanna.