Teoria najbardziej niepożądanego współpracownika – teoria funkcjonująca w zakresie dziedziny psychologii stosowanej, jaką jest psychologia pracy. Zgodnie z tą teorią, skuteczność lidera zależy od cech osobowościowych oraz stopnia kontroli. Im niższy wynik na skalach cech, tym bardziej negatywnie oceniany jest nielubiany pracownik. W zarządzaniu uwzględnia się atmosferę grupową (akceptacja przywódcy przez grupę), strukturyzowanie zadań (definicje ról podwładnych, cele grupy) oraz prestiż stanowiska (kontrola podwładnych oraz możliwości nagradzania i karania). Teoria została opracowana przez Edwarda Fiedlera w 1967 roku.
Została wyprowadzona na podstawie badania przeprowadzonego wśród liderów, którzy zostali poproszeni o określenie osoby, z którą najbardziej nie chcieliby ponownie pracować. W związku z tym, podstawową zmienną był obraz najmniej pożądanego współpracownika, a grupą odniesienia - liderzy, przywódcy.