XIX wieku oficer marynarki brytyjskiej informował, że zwyczaje kulinarne Sentinelczyków są bardziej zbliżone do spotykanych wśród ludu z Małego Andamanu niż do bliższych im geograficznie plemion z Wielkiego Andamanu.
Populacja Z uwagi na wprowadzony zakaz zbliżania się do wyspy i wcześniejsze wrogie kontakty dokładna liczba Sentinelczyków pozostaje nieznana. Dane są rozbieżne, wahając się od zaledwie 15Według spisu powszechnego z 2011 roku. Liczba ta jest niewiarygodna, gdyż szacunki prowadzono bez schodzenia na brzeg, z powodu obawy sprowokowania ataku wyspiarzy. do 500 osób. Nieznany pozostaje też wpływ katastrofalnego trzęsienia ziemi z 2004, poza faktem, że część mieszkańców na pewno przeżyła (wysłany tam trzy dni później śmigłowiec zauważył jednego osobnika strzelającego z łuku)
Próby kontaktu Pierwszą wyprawę naukowo-badawczą zorganizowano w styczniu 1880 pod dowództwem . Mimo że mieszkańcy uciekli w głąb wyspy, udało się pojmać dwoje starców i czworo dzieci, których zabrano do Port Blair na Andamanie Południowym. Starsi zmarli jednak dość szybko (prawdopodobnie wskutek choroby, na którą nie byli uodpornieni), a dzieci (obdarowane upominkami) przewieziono z powrotem na wyspę i więcej ich nie widziano.