Podział ogrzewania płaszczyznowego ze względu na sposób rozprowadzania ciepła: wodne np. mata kapilarna, rurka Ø 10-20mm (polimerowa, miedziana, aluminiowa, stalowa) Ogrzewanie płaszczyznowe wodne – głównie za sprawą tak zwanej podłogówki to najbardziej rozpowszechniona forma ogrzewania płaszczyznowego. Do transportu ciepła wykorzystuje się wodę z centralnego ogrzewania, która poprzez system rurek najczęściej polimerowych rozprowadza ciepło w warstwie posadzki lub tynku. System ścienny jest rzadziej stosowany głównie z uwagi na dużą pracochłonność i wysoką awaryjność układu. Problemy związane z odpowietrzeniem układu i duże opory przepływu często poważnie ograniczają projektowaną moc grzewczą. Dodatkowy problem stanowi kolizja z przewodami elektrycznymi prowadzonymi w ścianach. Rurki z wodą pokrywa się specjalnym tynkiem, gdyż z uwagi na jego ponadnormatywną grubość i powstające pod wpływem temperatury naprężenia często dochodzi do jego pękania. Sporym ułatwieniem dla instalatorów są maty kapilarne, jednak samo pokrywanie ich tynkiem nie jest już tak proste, szczególnie gęstych konstrukcji. Maty kapilarne nie rozwiązują również problemu awaryjności układu. W przypadku uszkodzenia rurki na skutek np. przewiercenia, wyciekająca woda poza szkodami materialnymi wyłączy także układ grzewczy.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Ogrzewanie płaszczyznowe · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.