podłoga i nie ogranicza ją progowy parametr grzewczy co oznacza, że układ może uzyskiwać dużo wyższe moce grzewcze z jednego metra kwadratowego powierzchni ściany niż z podłogi. Ogrzewanie ścienne na przegrodach wewnętrznych stosuje się tylko jako uzupełnienie mocy grzewczej. Brak popularności tej formy ogrzewania spowodowany jest dużą uciążliwością obecnych form konstrukcyjnych. Szansą dla rozwoju tego systemu są maty kapilarne i grzejniki dyfuzyjne ogrzewanie podłogowe To obecnie najbardziej rozpowszechniona forma ogrzewania płaszczyznowego. Zawdzięcza to stosunkowo łatwemu montażowi i coraz atrakcyjniejszej cenie rur polimerowych oraz mat grzewczych (infrared). Podstawowa zaleta to efekt ciepłej podłogi, szczególnie odczuwalny np. w łazienkach. Z uwagi na stosunkowo małe straty cieplne w posadzce system nie może być tak efektywny jak ogrzewanie ścienne. Ma też najgorszy stosunek udziału promieniowania cieplnego do konwekcji spośród innych systemów płaszczyznowych. Dodatkowym problemem jest zazwyczaj duży opór grzewczy materiałów wykończeniowych np. panel podłogowy, wykładzina. Dlatego też do tego systemu grzewczego zaleca się głównie okładziny w formie płytek ceramicznych lub płyt kamiennych.