"Greczynka").

Elżbieta rozwinęła na szeroką skalę korespondencję z wybitnymi umysłami epoki, wchodząc w obręb rzeczypospolitej uczonych. Najbardziej znane są jej listy do Kartezjusza z lat 1643-1649, z którym też się kilkakrotnie spotykała w Hadze. Uczestniczyła również w rokowaniach politycznych: o uwolnienie brata Ruperta uwięzionego w trakcie angielskiej wojny domowej, negocjacjach zamążpójścia swojej siostry Henrietty, rokowaniach związanych z pokojem westfalskim i uporządkowaniem kwestii finansowych swojej rodziny po jego zawarciu. W latach 1635–1636 starania o jej rękę podjęli wysłannicy Władysława IV Wazy. Zakończyły się one fiaskiem z powodu różnicy wyznania i braku zgody Elżbiety na przejście na katolicyzm.

20 czerwca 1646 r. na haskim rynku zabito szlachcica normandzkiego Jacques’a d'Épinay. Elżbieta, publicznie obnosząca się do niego z niechęcią i uważająca go za osobę niegodną przebywania na dworze jej matki, była podejrzewana o zainspirowanie tego zabójstwa. Aby ukrócić skandal, matka wysłała Elżbietę do Berlina, na dwór siostry jej ojca – Elżbiety Charlotty Wittelsbach. Stamtąd Elżbieta powróciła do Crossen nad Odrą.