Tragiczny wybór: „być Polakiem czy być człowiekiem” wyrażał wspólny dylemat obu pisarzy i przesądzał o ich praktycznej decyzji pozostania na obczyźnie. Po 50 latach poeta przyznał, że nadając tytuł książce, utożsamiał się z „florenckim samotnikiem miotającym się wśród jadowitych podejrzeń”Cz. Miłosz, Przypis po latach, [w:] Cz. Miłosz, Człowiek wśród skorpionów, Kraków 2000, s. 9.. Książka o Brzozowskim okazuje się w pewnym sensie zakamuflowanym zwierzeniem samego Miłosza, czego najgłębszym świadectwem jest zbieżność problemów, tematów i wątków, jakie wydobywa z pism Brzozowskiego, z tymi, które pojawiają się w jego twórczości. Jak sam stwierdził, głównym jego celem było upomnienie się o „właściwą rangę krzywdzonego pisarza”S. Panek, Miłosz wobec Brzozowskiego. O „Człowieku wśród skorpionów”... i nie tylko, „Poznańskie Studia Polonistyczne” 2012, nr 20, s. 37..
Zawartość Miłosz wnikliwie omawia filozofię Brzozowskiego i recepcję jego twórczości oraz konfrontuje myśl Brzozowskiego z systemami filozoficznymi spoza jego macierzystej epoki (Jean-Paul Sartre, Boris Pasternak, Henri Lefebvre, György Lukács, André Malraux, Simone Weil), aby wyeksponować oryginalność, doniosłość i proroczy charakter jego analiz.