Zatem linia H-alfa występuje podczas procesu jonizowania wodoru.
Linia H-alfa nasyca się relatywnie łatwo, ponieważ wodór jest podstawowym składnikiem mgławic, więc może on określać kształt i wymiary chmury, nie można go jednak użyć jako precyzyjnego wskaźnika jej masy. Zamiast wodoru, do oszacowania masy chmury używane są zazwyczaj molekuły takich związków, jak np. dwutlenek węgla, tlenek węgla, formaldehyd, amoniak lub Acetonitryl.
800px|thumb|center|Cztery widoczne emisyjne linie widmowe wodoru w serii Balmera. Czerwona linia po prawej stronie jest linią H-alfa.
Filtr thumb|Słońce obserwowane przez teleskop wyposażony w filtr H-alfa thumb|Zdjęcie Drogi Mlecznej (Wisconsin H-Alpha Mapper Survey) thumb|Amatorski obraz NGC 6888, zrobiony przy użyciu filtru H-alfa (3nm)
Filtr h-alfa jest filtrem optycznym, zaprojektowanym w celu transmitowania wąskiego pasma światła, które generalnie skupione jest na długości fali H-alfa. Charakteryzują się one szerokością pasma, którym mierzy się szerokość pasma transmitowanej fali. Filtry te mogą być filtrami dichroicznymi wytwarzane przez wielokrotne (~ 50) warstwy osadzane próżniowo.