Właściwa budowa pierwszego, głównego odcinka z Hronca do Čiernego Balogu - obecnie czynnego - zaczęła się i zakończyła w 1908 r.. 8 stycznia 1909 rozpoczęto regularną eksploatację linii pomiędzy tartakami w Čiernym Balogu i Hroncu, oficjalnie nadając jej węgierskojęzyczną nazwę Fekete Garamvölgyi Vasút (FGV). Służyła ona głównie do wywozu drewna z okolicznych lasów, lecz 19 lipca 1927 dopuszczono ograniczony ruch pasażerski pomiędzy wsiami Čierny Balog i Hronec. Początkowo jej długość wynosiła 10,4 km, jednak szybko ją rozbudowywano. Pierwszymi pracownikami przy robotach wykonawczych byli okoliczni mieszkańcy, natomiast w czasie I wojny światowej – rosyjscy jeńcy wojenni. W latach 1927–1929 linią tą transportowano po 260 tys. m³ drewna rocznie, a w latach 1953–1955 po 330 tys. m³ drewna rocznie. W połowie XX wieku, w okresie największego rozkwitu kolei czarnohrońskiej, długość jej wszystkich odnóg - rozgałęziających się w okoliczne doliny - wyniosła 131,98 km. Na kolei pracowało siedem parowozów, a następnie także trzy lokomotywy spalinowe RABA. W czasie słowackiego powstania narodowego pociągi dowoziły walczącym prowiant i amunicję.