Wyższego Sądu Krajowego we Lwowie bez oznaczenia miejsca służbowego••. Od około 1903 do około 1910 był zastępcą prokuratora C.K. Prokuratorii Państwa w Stryju (początkowo Jana Scherffa, potem od około 1907 Wacława Czernego, od około 1909 Wiktora Swobody)••••••. W grudniu 1909 został przeniesiony do Birczy, gdzie od około 1910 do około 1913 w charakterze radcy był naczelnikiem C.K. Sądu Powiatowego. Od około 1913 w randze radcy sądu krajowego sprawował stanowisko kierownika C. K: Sądu Powiatowego przy C.K. Sądzie Obwodowym w Sanoku. Do 1918 pozostawał sędzią przy tymże sądzie w randze c. k. radcy sądu krajowego. Należał do Związku Austriackich Sędziów.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do służby sądowniczej II Rzeczypospolitej. Jako sędzia Sądu Okręgowego w Sanoku postanowieniem z 31 sierpnia 1919 otrzymał VI rangę służbową•. W czasie niespełna 10-letniej służby w Sanoku wykazywał się pozytywnie swoją pracą. 7 grudnia 1922 ze stanowiska sędziego Sądu Okręgowego w Sanoku został mianowany przez Naczelnika Państwa sędzią Sądu Najwyższego z dniem 1 stycznia 1923•. Pracował w Izbie Cywilnej SN w latach 20. i 30. do końca życia, brał udział w orzekaniu jako przewodniczący składu sędziowskiego SN. Na polecenie Ministerstwa Sprawiedliwości był autorem uwagi przyjętych przy kodyfikacji prawa o notariacie.