Początkiem hodowli żubrów w 1865 roku w lasach pszczyńskich była wymiana dwudziestu jeleni schwytanych w lasach pszczyńskich na cztery żubry białowieskie (jednego byka i trzy krowy), dokonana pomiędzy Janem Henrykiem XI Hochbergiem i carem rosyjskim Aleksandrem II. Niewiele współczesnych publikacji podaje fakt, że żubry dostarczono transportem kolejowym do stacji towarowej kopalni Emanuelssegen (taka była także nazwa ówczesnej osady Murcki). Stąd przewieziono je do leśnictwa Wygorzele i umieszczono w zagrodzie o powierzchni 2 ha, gdzie karmiono je owsem i sianem. Aby poprawić warunki hodowli rok później zwierzęta zostały przeniesione do ogrodzonego zwierzyńca „Oberfosten” o powierzchni 600 ha. Około roku 1891 hodowlę przeniesiono do zwierzyńca „Niederforsten” w nadleśnictwie Pszczyna, gdzie w półwolnej hodowli o niekontrolowanej reprodukcji żubry mogły się swobodnie poruszać na obszarze ponad 11000 ha lasów położonych między Jankowicami a Cielmicami. Warto jednak pamiętać, że żubry pszczyńskie były przez pierwszy okres pobytu na Ziemi Pszczyńskiej żubrami murckowskimi, przebywając w Lasach MurckowskichJerzy Parusel, Jubileusz żubrów pszczyńskich – część I: Żubry w Murckach – cdpgs.katowice.pl, www.cdpgs.katowice.pl [dostęp 2016-02-27].Sylwester Szweda, U źródeł.