Holotyp to skóra i częściowa czaszka samicy o sygnaturze BMNH 44.7.9.22 z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie; odłowiony przez angielskiego kolekcjonera i przyrodnika Johna Gilberta.
Bandik świnionogi został w 1997 roku umieszczony w rodzinie jamrajowatych razem z wyłonioną z niej rodziną Thylacomyidae do podrodziny Chaeropodinae przez paleontologów z Amerykańskiego Muzeum Historii Naturalnej, Malcolma C. McKennę i Susan K. Bell. Kształt bandika jest jednak całkiem odmienny od jamrajowatych i Thylacomyidae, a badania molekularne potwierdzają to rozróżnienie. Współcześnie uważa się, że bandik świnionogi stanowił siostrzaną grupę dla reszty jamrajokształtnych i dlatego przypisano go osobnej rodzinie bandikowatych (Chaeropodidae).
Badania genetyczne zaowocowały następującym kladogramem (uproszczono):
Okazom zaliczanym wcześniej do Ch. ecaudata, znanym z suchej strefy Gór Flindersa (Australia Południowa), środkowej Australii (Terytorium Północne) i pustyń Australii Zachodniej ze współczesnych i subfosylnych szczątków oraz z półwyspu Jork (Queensland) ze skamieniałości plejstoceńskich, nadano w 2019 roku rangę nowego gatunku i nazwano Chaeropus yirratji.