Chrześcijańskie malarstwo nubijskie w okresie wczesnym cechowało się niewielkim zainteresowaniem wielkimi cyklami teologicznymi, np. obrazującymi Nowy lub Stary Testament. Sceny pochodzące z Pisma Świętego są raczej sporadyczne. Dużo większą popularnością cieszyły się pojedyncze, frontalne przedstawienia Chrystusa, Matki Boskiej, aniołów i archaniołów, świętych, a także donatorów z opiekunami. Nieznaczny rozwój malarskich scen ze Starego i Nowego Testamentu przypada na okres klasyczny, tj. od ok. X wieku, pojawiły się wtedy przedstawienia Chrztu Chrystusa, Historii Balaama, Uzdrowienia ślepego przy sadzawce Siloam. Z Faras i Starej Dongoli są ponadto znane cykle narracyjne. Bardzo popularne od okresu wczesnego, ze szczególnym natężeniem występowania w okresie klasycznym, są sceny z nubijskimi patronami, świeckimi, którzy oddają się pod opiekę świętym.
Dominujące typy ikonograficzne – dogmatyczno-liturgiczne – pojawiają się w Nubii pod wpływem sztuki z Egiptu.