Techniki malarskie Dominującą techniką używaną przez Nubijczyków była technika al secco, polichromii ściennej, polegającej na bezpośrednim kładzeniu farby na ścianę, bez łączenia pigmentów z zaprawą naścienną. Stosowane były pigmenty pochodzenia naturalnego, m.in. tlenki żelaza pozwalające otrzymać ciepłe, żółtawo-brązowe kolory; związki miedzi umożliwiające pozyskanie barw ciemno-brązowych, zielonych, czarnych; cenny lazuryt, z którego otrzymywano barwę błękitną.
Repertuar ikonograficzny Malowidła początkowo występowały przede wszystkim we wtórnie przystosowanych na potrzeby kościoła chrześcijańskiego świątyniach pogańskich, kościołach chrześcijańskich oraz wznoszonych w VII wieku obiektach sakralnych.
mały|Przetransferowane z Faras malowidła są obecnie prezentowane w Galerii Faras im. profesora Kazimierza Michałowskiego w Muzeum Narodowym w Warszawie, w ekspozycji częściowo oddającej ich rozmieszczenie w katedrze Forma bazylikalna, typowa dla nowo wznoszonych obiektów w znaczący sposób wpłynęła na kształtowanie programu ikonograficznego, będącego pod silnym wpływem wzorców bizantyjskich.