W 1905 był sygnatariuszem odezwy lekarzy polskich o charakterze antyalkoholowym.
Podczas studiów uniwersyteckich wstąpił do ochotniczej straży pożarnej. Został działaczem i organizatorem ochotniczych straży pożarnych na obszarze zaboru austriackiego w ramach autonomii galicyjskiej. Był współorganizatorem Krajowego Związku Ochotniczych Straży Pożarnych w Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem, w którym był członkiem rady zawiadowczej od 1887, od 1900 drugim zastępcą naczelnika, od 1904 zastępcą naczelnika. Był założycielem oddziałów o. s. p. w miastach i na wsiach. Był założycielem Związku Straż Pożarnych we Lwowie. Działał na rzecz ujednolicenia, unowocześnienia oraz wyposażenia oddziałów strażackich. W 1872 pełnił funkcję sekretarza podczas zjazdu straży ogniowych galicyjskich w Wieliczce. Pełnił stanowisko naczelnika ochotniczej straży pożarnej w Dobromilu od 1884. Działał w związku okręgowym ochotniczej straży pożarnej w Przemyślu. W 1903 zasiadł w zarządzie OSP VII okręgu Tarnopolskiego. W sierpniu 1903 uczestniczył w zjeździe ochotniczy straży ogniowych w Pradze, gdzie przemawiał w imieniu Polaków. Działał w komisjach podczas Krajowego Zjazdu Strażackiego w Sanoku 23 lipca 1904. W maju 1906 był dyrektorem powiatowego kursu pożarniczego w Dobromilu.