Według polskiego historyka Andrzeja Bartnickiego, aksumski podbój terenów arabskich odbył się w porozumieniu z Cesarstwem Bizantyńskim i przy poparciu floty bizantyńskiej.
Koniec panowania w Arabii mały|400px|prawo|Mapa Afryki Wschodniej i Arabii przed nastaniem islamu. Aksum zostało zaznaczone zielonym kolorem, natomiast Himjar czerwonym. Na mapie ukazano państwa wchodzące w skład terenu znanego w starożytności jako Arabia Felix. Kontrola Kaleba w Arabii Południowej trwała de facto aż do około 525 roku, gdy Sumuafa Ashawa został obalony przez Abrahę, który stał się królem. Prokopiusz z Cezarei stwierdził, że Kaleb dokonał kilku nieudanych prób odzyskania swojego zamorskiego terytorium, jednak jego następca wynegocjował później pokój z Abrahą, który uznał autorytet króla aksumskiego i złożył mu hołd. Według Andrzeja Bartnickiego około 570 roku Abraha przeprowadził nieudaną wyprawę wojenną przeciwko Kurajszytom w celu zdobycia Mekki. Bartnicki podał tę wersję za tradycją islamską, opisującą tak zwany "rok słonia", czyli okoliczności narodzin Mahometa. W tafsirze, czyli w komentarzu koranicznym w surze sto piątej, znanej jako Al-Fil (سورة الفيل), co znaczy po prostu "słoń", Abraha miał zginąć podczas najazdu.