Do dołączenia do ruchu nazistowskiego skłoniła Goebbelsa fascynacja Hitlerem, o którym usłyszał po raz pierwszy, śledząc doniesienia na temat procesu sądowego dotyczącego puczu monachijskiego. Uważał, że Hitler posiada niesamowitą charyzmę, jest „entuzjastycznym idealistą”, który „przywróci wiarę Niemcom”. Ogromny wpływ na jego życie wywarło spotkanie z innymi sympatykami nazizmu wywodzącymi się z ruchu volkistowskiego, które miało miejsce podczas konferencji w Weimarze 15–17 sierpnia 1924 roku. Spotkał tam między innymi Gregora Strassera, przywódcę antykapitalistycznego skrzydła NSDAP, i Ericha Ludendorffa.
W grudniu 1924 roku Hitler został wypuszczony z więzienia, gdzie odsiadywał karę za nielegalną próbę puczu. W lutym 1925 roku doszło do zniesienia zakazu działalności NSDAP i reaktywacji partii. W 1925 roku ujawniły się istotne różnice programowe między działaczami partyjnymi z północy i południa kraju. Podczas jednego ze spotkań przedstawicieli północnych struktur partyjnych Goebbels ostro skrytykował Hitlera, formułując nawet postulat jego usunięcia z partii. W następstwie pojawiających się informacji o nieprawidłowościach oraz sprzecznych doniesień dotyczących działalności partyjnej na południu Niemiec Joseph Goebbels stopniowo tracił zaufanie do Hitlera i zaczął kwestionować jego przywództwo.