Młoda Amy pewnego wieczoru w 1996 roku zauważyła, że niebieska budka zleciała z nieba na jej podwórko. Wówczas poznała Doktora, z którym wiązała nadzieje na to, że pomoże jej zamknąć szczeliną w ścianie, w jej pokoju, z której często słyszy różne dziwne dźwięki. Doktor zamyka szczelinę, jednak chwilę później musi wracać do swojej TARDIS w obawie o wybuch silników. Obiecuje on, że wróci za 5 minut, a kiedy wróci, to zabierze ją w podróż. Amy skorzystała z okazji i spakowała najpotrzebniejsze rzeczy do walizki, po czym wyszła na dwór, czekać na Doktora.

Amy, czekając na Doktora, zasnęła na walizce. W jednej z rzeczywistości Doktor z przyszłości przyleciał i położył Amy spać, opowiadając jej bajkę o „szalonym starcu, kradnącym budkę”. Amelia od tamtego czasu, przez 12 lat nie miała bezpośredniego kontaktu z Doktorem, a nieświadomie w swoim domu przetrzymywała „Więźnia Zero”. „Doktor w łachmanach” w dzieciństwie był punktem obsesji Amy. Tworzyła z jego podobizną lalki, komiksy i ubranka. Ciotka była z Amy u czterech psychiatrów w związku z Doktorem i wszystkich ugryzła, bo mówili, że on nie istnieje. Opowiadała o nim także swoim przyjaciołom, Rory’emu i MelsMels okazała się być w późniejszym czasie jej córką z przyszłości. Innym zainteresowaniem Amy była inwazja Rzymian na Wielką Brytanię, o której miała kilka książek w domu.