W 1973 wszedł w skład federalnego rządu jako minister ds. kultury niderlandzkiej i spraw flamandzkich. W 1974 objął urząd ministra odpowiedzialnego za łączność, pocztę, telefonię, telegrafy, turystykę i sprawy portów, który sprawował do 1980. Następnie do 1981 był ministrem robót publicznych i reform instytucjonalnych. W 1982 został przedstawicielem Belgii w Zgromadzeniu Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych, a od 1984 do 1985 pełnił obowiązki rządowego komisarza sekretarza do sprawy wystawy światowej w 1985 w Japonii. W 1989 wszedł w skład rządu Regionu Stołecznego Brukseli jako wicepremier oraz minister finansów, budżetu, służb publicznych i stosunków zewnętrznych. Urząd ten sprawował do 1995. Pozostał członkiem kolejnych regionalnych rządów. Do 1999 odpowiadał za gospodarkę, finanse, budżet, energię i stosunki zewnętrznie, a później do 2004 za roboty publiczne, transport, ochronę przeciwpożarową i ratownictwo medyczne.
W latach 1994–2009 i 2009–2012 był członkiem Komitetu Regionów, w latach 1994–1998 był przewodniczącym grupy Europejskiej Partii Ludowej, a od 2000 do 2002 pełnił funkcję przewodniczącego komitetu. Reprezentował ją ponadto jako obserwator w Konwencie Europejskim.