Pietro Martire, apsyda kaplicy bł. Jakuba Salomoni z oryginalną posadzką placu, wyłożoną włoską kostką brukową zwaną cotto, portal boczny bazyliki, kaplica św. Dominika z 1690 roku, kaplica lub Scuola di S. Orsola, wzniesiona w roku 1300.
Prezbiterium zamyka dwukondygnacyjna, wieloboczna apsyda, której ściany przepruto wysokimi, ostrołukowymi biforiami. Nad oknami części dolnej umieszczono rozety. Kondygnacje przedziela gzyms ozdobiony fryzem oraz balustrada. Po obu stronach prezbiterium, przy ramionach transeptu, znajdują się mniejsze apsydy, po dwie z każdej strony.
Wnętrze thumb|left|Wnętrze – nawa główna thumb|Plan bazyliki:1. Fasada wewnętrzna, 2. Urna doży Raniera Zena, 3. Ołtarz z obrazem Madonna z Dzieciątkiem i świętymi, 4. Pomnik Marcantonia Bragadina, 5. Poliptyk św. Wincentego Ferreriusza, 6. Kaplica bł. Jakuba Salomoni, 7. Mauzoleum rodziny Valier, 8. Kaplica Matki Bożej Królowej Pokoju, 9. Kaplica św. Dominika, 10. Ołtarz św. Katarzyny ze Sieny, 11. Prawe ramię transeptu, 12. Kaplica Świętego Krzyża, 13. Kaplica św. Marii Magdaleny, 14. Prezbiterium, 15. Kaplica Trójcy Świętej, 16. Kaplica św. Piusa V, 17. Lewe ramię transeptu, 18. Kaplica Różańcowa, 19. Zakrystia, 20. Nawa lewa Bazylika została zbudowana na planie krzyża łacińskiego, jako założenie trzynawowe, z transeptem.